Home2018-09-28T15:48:30+00:00

Wij willen dat – in het kader van inclusief onderwijs – in elke school een leerkracht beschikbaar is die specifiek is opgeleid om hoogbegaafde of hoogintelligente kinderen individueel de gepaste omkadering te bieden.

Vind jij ook dat ze dit verdienen?
Steun dan ons manifest!

3200

Teken hier het manifest
Ik ga akkoord dat mijn e-mail adres gebruikt wordt met het doeleinde om mij op de hoogte te houden van nieuws. Ik kan ten alle tijd uitschrijven op de nieuwsbrief door middel van de voorziene link.

In het schooljaar 2016-2017 waren er 1 117 877 leerlingen ingeschreven in het reguliere onderwijs (exclusief hoger onderwijs). Afhankelijk van de definitie is 2,3 tot 2,5% van de mensen hoogbegaafd (IQ vanaf 130). Dat wil zeggen dat er bijna 28 000 leerlingen behoefte hebben aan de juiste omkadering om hun potentieel te laten ontluiken. Wanneer we ook meerbegaafdheid (IQ vanaf 115) meerekenen, komen we zelfs aan een groep van bijna 178 000 getalenteerde leerlingen die gebaat zouden zijn met een specifieke aanpak.

Onze ambitie is om minstens 5 000 mensen dit charter te laten onderschrijven. Hiermee stappen we dan naar de beleidsmakers om hen te overtuigen dat investeren in hoogbegaafdheid niet alleen draagvlak heeft, maar ook een investering in de toekomst is.

Hoogbegaafde en hoogintelligente kinderen hebben een torenhoog potentieel.Toch lopen ze vaak tegen een aantal problemen aan die hen belemmeren hun talent te ontwikkelen. Belangrijke valkuilen zijn faalangst, slechte communicatie skills, te sterk rechtvaardigheidsgevoel, problemen met sociale omgang, ….

Hoogbegaafdheid manifesteert zich vaak in negatieve observatie (arrogant, betweterig, te kritisch …), terwijl andere talenten zoals goed kunnen voetballen als positief gepercipieerd worden.We willen dat hoogbegaafde en hoogintelligente kinderen (h)erkend worden als groep die op zijn minst extra ondersteuning nodig heeft.

Wij zijn ervan overtuigd dat de return voor de maatschappij de investering vele malen zal overschrijden.

WIE ZIJN WIJ?

We zijn 3 ouders die zelf een ontwikkelingsvoorsprong hadden en daardoor heel goed weten wat onze kinderen doormaken. Talentvolle kinderen die zich niet kunnen ontplooien of zelfs hun school niet afmaken? Dat is geen luxeprobleem, dat is ronduit verspilling. We kennen allemaal wel iemand die de school voortijdig heeft verlaten met de stempel lui of de commentaar “Jij kan beter”.  Het potentieel aan technische innovaties dat op die manier niet wordt aangesproken; het creatieve of artistieke talent dat geen uitlaatklep vindt. Dat is volgens ons een moderne maatschappij onwaardig en bovendien een verlies aan welvaartscreatie.

Britta Verhelst

Onze oudste zoon noemden we tijdens zijn lagere school gekscherend ‘onze kameleon’, maar toen we beseften hoeveel energie dit hem kostte, zochten we een andere school.  Toen de jongste aan de beurt was, zagen we hem langzaam maar zeker ‘klein’ worden in zijn school, dus ook voor hem drong een wissel zich op.

Beide zonen vertelden ons een aantal weken na de nieuwe start dat ‘school dan toch niet saai en eentonig hoeft te zijn’.

Peter Druyts

Op een bepaald moment ga ik mijn zoon V van school halen.

Hij wijst trots naar de tekening van een klasgenootje. Kijk papa, hoe mooi H kan tekenen. De juf beaamt het en zegt dat H inderdaad een bijzonder tekentalent heeft.

Daarop zegt V: “Ja juf, en mijn talent is dat ik een heel goed verstand heb.” Waarop de juf repliceert: “V, we hebben afgesproken dat we het daar niet meer over zouden hebben.”

V zit ondertussen op een andere school.

Sylvia Feytons

Mijn 5 – jarig zoontje gedraagt zich thuis anders dan op school. Hij heeft nood aan uitdaging, aan tekenen, aan creativiteit, en hij zit met veel vragen. Op school speelt hij vooral, maar de vragen die komen er ‘s avonds en het weekend allemaal uit.

Mama, waar begint de zee en eindigt hij? Hoe komt dat de maan soms ook overdag schijnt? Hoe komt dat het water in de toiletpot na het doortrekken altijd op dezelfde hoogte blijft.

Vragen waar ik ook niet altijd het antwoord op weet.

Hoogbegaafdheid …, oef, het woord is er meteen uit. Blijkbaar is het een beladen term die bij velen een meewarig gevoel oproept en associeert aan een luxeprobleem. Voor anderen wijst het gebruik van het woord vooral op opschepperig gedrag. Voor ons betekent het ondertussen niets meer dan een specifiek talent. Net zoals bv. onze topsporters er één hebben. Alleen situeert ons talent zich ter hoogte van de hersenen en toont het zich in de meest grillige vormen. En net zoals bij topsporters, bij artistieke of gelijk welk andere talenten, moet een gave aangescherpt, getraind, uitgedaagd worden, wil je er iets mee kunnen doen. In het Engels spreekt men van ‘gifted’, waarbij het dus zonder omwegen wijst op een gave, een geschenk en misschien daarom minder beladen klinkt.

Hoogbegaafdheid lijdt ondertussen zo hard onder het gewicht van het vooroordeel dat heel wat mensen spreken over een diagnose. Kan je je dat voorstellen? Dat iemand die gezegend is met een uitmuntend denkvermogen, een kritische geest en een hoog IQ als een zieke wordt beschouwd?

Hoogbegaafd of hoogintelligent is eigenlijk niet veel meer dan het aanduiden van een groep mensen die een specifiek kenmerk delen. In dit geval een hoog IQ. Met dat hoge IQ komen nog een aantal andere kenmerken mee die best wel lastig kunnen zijn. De groep beslaat, afhankelijk van de definitie zo’n 3% van de bevolking. Het klopt dus, hoogbegaafden zijn een statistische minderheid, maar zo zijn er wel meer. En doorgaans genieten minderheden een specifieke status van bescherming, ook in het onderwijs.

In films gebeurt het wel eens dat iemand plots, zonder enige voorafgaande verwittiging, zijn of haar talent extreem succesvol kan tonen. Alsof het al jarenlang in de coulissen lag te sluimeren. Passief wachtend op het goede moment om uit te breken. We weten ondertussen allemaal dat dit onzin is. Work beats talent, if talent doesn’t work.

Hoogbegaafde kinderen huppelen zich in de lagere school vaak al spelend succesvol naar de eindmeet, zonder zich veel van hun schoolwerk aan te trekken. Helaas komen velen van hen zichzelf tegen in het secundair onderwijs en stellen ze vast dat ze nooit hebben leren werken. En alsof dat nog niet erg genoeg is, krijgen ze van hun omgeving een hele hoop kritiek te verwerken, omgekeerd evenredig aan de loftrompet die ze tijdens hun lager schooltijd hoorden schallen. Net alsof die kinderen plots met opzet slechte punten gaan halen en doelbewust hun toekomst op de helling zetten. Zowel thuis als op school klinkt het in koor: “Jij kan beter”, maar niemand die de gesmoorde hulpkreet van de hoogbegaafde hoort: “Dat zal wel, en ik weet het ook, maar het lukt me niet, ik kan het niet, help me…”. Het is daarom heel droevig dat heel wat hoogbegaafden, ondanks een succesvolle start, niet kunnen terugkijken op een uitmuntende schoolcarrière. Als ze hun school zelfs al afmaken…

Erger nog, die lamentabele schoolcarrière staat soms ook de latere professionele carrière in de weg. Heel wat van deze mensen lopen vast in een job waar ze hun talent amper kunnen tonen en het risico op frustratie en bore-out om de hoek loert. Anderzijds vinden bedrijven steeds moeilijker de juiste profielen voor hun jobs. Maar als je in die “war on talent” een hele divisie extreem toptalent op de bank laat versuffen, verlies je bij voorbaat het gevecht.

Daarom ook deze noodkreet. We zien heel wat bewegen op het onderwijsvlak, maar voor hoogbegaafden mag het nog wel wat meer zijn. Onze politici pakken uit met het feit dat we een kenniseconomie zijn, dat onze belangrijkste grondstof zich situeert tussen 1,5 en 2 meter boven de grond. Als dat werkelijk zo is, waarom wordt die grondstof dan zo inefficiënt ontgonnen? Waarom wordt er zo slordig mee omgesprongen?

Hoogbegaafdheid wordt helaas te vaak geassocieerd met geniale kinderen die op hun 16 (of zelfs nog vroeger) plaatsnemen op de banken van de universiteit, of met schuwe wereldvreemde schimmen wiens ideeën geen mens begrijpt. De meeste hoogbegaafde kinderen zijn echter gewone kinderen die zich verder normaal gedragen en door hun hoogbegaafdheid tegen problemen aanlopen die hen verhinderen zich voldoende te ontplooien.

Voor al die kinderen willen we opkomen. We vinden dat hoogbegaafdheid geen probleem is. Het is geen diagnose, het is een talent. En wij, ouders van zulke kinderen vinden dat ons onderwijs en de beleidsmakers best wel wat meer aandacht mogen besteden aan dat talent. Als het moet zelfs via bijvoorbeeld een HB decreet. Dat moet verzekeren dat een hoogbegaafd kind alle kansen krijgt om zijn of haar talent te ontplooien. Bij wijze van tegenprestatie zal dat kind dan later zijn of haar uitmuntende denkvermogen inzetten om met innovatieve ideeën onze maatschappij te verbeteren. Waardoor zij meer dan een steentje bijdragen aan de creatie van extra welvaart. Daar kunnen we toch niet tegen zijn.

CONTACTEER ONS

Geïnteresseerd om meer te weten?
Contacteer ons

Perstekst
Contacteer ons